Γαλάζια Θεά

Περί αντιγραφής ο λόγος.

Καλή μέρα σε όλους τους ταξιδιώτες της Γαλάζιας Θεάς. Αν και αυτό το μπλογκ φτιάχτηκε με τον φίλο μου Moon Angel μετά από ένα αστείο, με το καιρό γράφτηκαν κείμενα που έβγαζαν πράγματα μέσα από προσωπικές μας στιγμές - εμπειρίες, καταφέρνοντάς σας, να τα σχολιάσετε και όχι μόνο, αλλά φτιάξετε το κλίμα της Γαλάζιας Θεάς. Εξάλλου ένα μπλογκ χωρίς αναγνώστες δεν έχει άξια να μένει στο ίντερνετ.

Αν τα πράγματα έμεναν εκεί, θα ήταν όλα όμορφα, μια ιντερνετική ουτοπία, όμως δυστυχώς δεν μένουν εκεί τα πράγματα. Δεν είναι η πρώτη φορά που κείμενα που γράφτηκαν εδώ μέσα βρέθηκαν αντεγραμμένα σε άλλο μπλογκ - σελίδα χωρίς όχι μόνο να έχουν την πηγή αλλά να 'ναι κομμένα και ραμμένα βάση με τα γούστα του καθενός. Ειλικρινά βαριέμαι πλέον να τους κυνηγάω γιατί ξέρω εξαρχής ότι δεν πρόκειται να βγάλει πουθενά αυτό.

Οπότε θα ήθελα την γνώμη σας τι πρέπει να κάνω;;; Να σταματήσω να γράφω και γω και ο Μοοn ή να σας προσλάβουμε για Ιντερνοφύλακες;;;

Δυστυχώς ή ευτυχώς ο Moon θεωρεί ότι έτσι είναι το ίντερνετ, και τα 'χει γραμμένα στην άγκυρα της πλώρης του, αλλά εγώ δεν μπορώ να κάθομαι αφήνοντας το, ασχολίαστο.

Για αυτό το λόγο ανέβασα αυτό κείμενο για να ακούσω την δικιά σας άποψη, πραγματικά θα το εκτιμούσα εάν μπορούσατε να μου αφήσετε ένα σχόλιο.

Σας ευχαριστώ για το κόπο που διαβάσετε αυτό το κείμενο.

Verseau.

H απάντηση του Moon Angel: Αφιερωμένο σε όλα τα καθορόαιμα που αντιγράφουν, αφού δεν έχετε καρδιά και μυαλό να γράψετε, κουνήστε το κορμί σας μπας και χαζέψουμε εμείς οι υπόλοιποι.

Moon Angel

ΠΑΣχα ΚΑΛΑ;

.....Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Ράμματα έχει η γούνα σου, όχι φερμουάρ

Έχω άποψη για τα περισσότερα, λανθασμένη ή σωστή, δεν έχει σημασία, δεν επηρεάζω κανέναν, πλην ελάχιστων ανθρώπων ίσως, που επηρεάζουν ακόμα λιγότερους, οι οποίοι επηρεάζουν πιο λίγους, ως κανέναν.

Οπότε ή μαλακίες λέω ή εξυπνάδες, μηδέν στο πηλίκο.

Και να είχα επιρροή όμως, βαριέμαι πια να εκθέτω τις απόψεις μου. Είναι σαν να μαγειρεύεις πάνω από ένα μεγάλο καζάνι και να ανακατεύεις διαρκώς ένα καταραμένο φαγητό που δεν ψήνεται ποτέ.

Να το πω κι αλλιώς. Γιατί να εκφέρεις άποψη για οποιοδήποτε ζήτημα, όταν πίσω από κάθε ζήτημα που προκύπτει κρύβονται άνθρωποι; 

Αυτή είναι η μια και μοναδική άποψη που θέλω να διατυπώσω. Δεν υπάρχουν ζητήματα, παρά μόνο άνθρωποι. Και μάλιστα, μισοηλίθιοι. Προκαλούν τα πάντα εκτός από τις φυσικές καταστροφές. Που κι εκεί έχουν βάλει το δαχτυλάκι τους, αλλά δεν είναι της παρούσης.

Στην πλειονότητα τους οι περισσότεροι άνθρωποι, αγγίζουν με το ζόρι το μέσο όρο αντίληψης.

Ανεξάρτητα από την εκπαίδευση που έλαβαν, την κοινωνική ή οικονομική τους κατάσταση, το επάγγελμα, το φύλο ή την ηλικία.

Μελαγχολώ με την κατασκευαστική αποτυχία αυτού του δίποδου, που έχει την ικανότητα να μαθαίνει τρομερά γρήγορα πώς να πιλοτάρει αεροπλάνο και να χειρουργεί καρδιές, μέχρι να πουλάει παπούτσια, να κάνει εκπομπή στο ραδιόφωνο, να βάζει πρίζες ή να χειρίζεται έναν υπολογιστή, αλλά δεν μπορεί με τίποτα να αντιληφθεί την ύπαρξη του.

Αυτό είναι το κομβικό σημείο για την αντίληψη κάθε ανθρώπου.

Το σημείο που οι περισσότεροι συναντώνται πνευματικά, επειδή δεν αντιλαμβάνονται ότι υπάρχουν, κερδίζοντας έτσι την αξιολόγηση «αντίληψη στο μέσο όρο».

Επειδή βλέπουν, μιλάνε, περπατάνε, πεινάνε, σκέφτονται, πηδιούνται, κοιμούνται, γελάνε, αγαπούν, απεχθάνονται, γράφουν, διαβάζουν, δημιουργούν, γνωρίζουν αποδοχή ή απόρριψη και μεγαλώνουν μέρα με την ημέρα, νομίζουν πως διαχειρίζονται την ύπαρξη τους.

Πώς να διαχειριστείς κάτι που δεν γνωρίζεις; Οι περισσότεροι ζουν «απέναντι». Μέσα από τα μάτια του άλλου.

Και τώρα θα πει το εξυπνοπούλι «μα τι λες, εγώ βλέπω τον κόσμο μόνο μέσα από τα μάτια μου».

Ίσα Αϊνστάιν και το ξέρω. Αυτό είναι το αδιέξοδο στην αντίληψη. Είτε κοιτάς με τα μάτια σου τους απέξω, είτε σε κοιτάζεις με τα μάτια των απέξω.

Άκου τι κάνουν αυτοί που ξέφυγαν από το μέσο όρο και.......

.....Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Η ζωή ανήκει σε Στιγμές

Πόσο όμορφα είναι να διαβάζεις ένα βιβλίο δίπλα σε ένα παράθυρο, να χαζεύεις την βροχή, έχοντας για συνοδό το γκρίζο χρώμα του ουρανού, να διαβάζεις μερικές γραμμές ζωγραφισμένες με ρομαντικές λέξεις και παράλληλα να κοιτάς προς τα έξω περιμένοντας αυτό που διαβάζεις να πάρουν μορφή, μέσα από τις στάλες της βροχής.

Παράξενα τα στοιχεία της φύσης το πως παίζουν με την διάθεση μας, να κάνουν κάθε προσπάθεια για να βγάλουν τα συναισθήματα, τα οποία κρύβουμε κατά καιρούς, να βαδίζουν παράλληλα επιζητώντας να γίνουν ένα με μας.

Σε κάθε όμως βλέμμα προς τα έξω υπάρχει και η γνώριμη απορία, μια ερώτηση που δυστυχώς ούτε ο συγγραφέας του βιβλίου ποτέ πρόκειται να σου απαντήσει ειλικρινά, κατά πόσο τελικά είναι εύκολο να βιώσεις τέτοιες εικόνες, να νιώσεις τα ίδια συναισθήματα, να αποκτήσεις την αγάπη η οποία όμως θα μείνει, και δεν θα 'ναι της στιγμής.

Κατά καιρούς συνειδητοποίησα ότι η ζωή ανήκει σε στιγμές, εικόνες που ο ζωγράφος δεν είσαι εσύ πάντα. Όμως αρχίζω και σκέφτομαι ότι ίσως δεν είμαι τόσο σωστός. Kάτι λείπει.

Οι στιγμές ναι, μένουν στο μυαλό, σε συντροφεύουν πάντα ακόμα και οι δυσάρεστες είναι αυτές που στα δύσκολα σου δίνουν δύναμη να συνεχίσεις την πορεία σου χωρίς να σκύβεις το κεφάλι, ακόμη και εάν σε άλλαξαν.

Όμως η ιδανική αγάπη δεν είναι εύκολα να κερδηθεί ούτε να κρατηθεί και για να μείνει πραγματικά δίπλα σου για πάντα, πρέπει να προσφέρεις το κομμάτι του εαυτού σου για να ενωθεί με ένα άλλο, ώστε να γίνουν ένα, να νιώθουν μαζί τα ίδια πράγματα, να βοηθιούνται μεταξύ τους... και πάνω σε αυτά να φτιάχνουν τους πίνακες της ζωής. Ξέροντας όμως ότι ακόμα και εάν ξεθωριάσουν με το πέρασμα του χρόνου, δεν έχεις αποχωριστεί το ιδανικό, σχηματίζοντας καινούργιες, πάντοτε με το ίδιο πρόσωπο δίπλα σου.

Όχι άδικα λοιπόν γράφουν τα βιβλία μου, ότι η αγάπη που πραγματικά την νιώθεις, ζει μέσα από δύσκολες αλλά και ευχάριστες στιγμές. Κάποιες τέτοιες σκέψεις είναι που σε κάνουν να κλείσεις το βιβλίο, να βάλεις ένα απαλό κομμάτι μουσικής συνεχίζοντας το χάζεμα της βροχής, αλλάζοντας όμως τους ηθοποιούς, βάζοντας εσένα στο προσκήνιο, που με μαγικό τρόπο είσαι και ο σκηνοθέτης, δημιουργώντας τις μελλοντικές εικόνες που θες να ζήσεις με το πρόσωπο που σε γεμίζει αγάπη, χαμόγελο και θα είναι στο πλάι για πάντα.

Δυστυχώς όμως ο ρομαντισμός από όσο φαίνεται ζει μόνο μέσα από τα βιβλία και τις φανταστικές ιστορίες που παρόλο που σε προκαλούν να τις κυνηγήσεις, δεν το κάνεις, ίσως γιατί ο κόσμος έχει γίνει αρκετά κυνικός, που δεν σε αφήνει να πράξεις τίποτα παρά πάνω από προσωρινές στιγμές, που κατά καιρούς χάνονται.

Σε ένα βιβλίο είχα διαβάσει ότι η ζωή μεγαλώνει μόνο όταν ο άνθρωπος που έχεις δίπλα σου σε αγαπάει όσο τον αγαπάς, που ακόμα και σε αυτό το συναίσθημα ο χρόνος λυγίζει και γίνεται αντίπαλος του εαυτού του.

Όσο η βροχή φτάνει στο τέλος της τόσο οι σκέψεις μου στερεύουν, κάνοντας το τραγουδάκι που έπαιζε συνεχεία εδώ και ώρα, σαν το φωτεινό ήλιο που βγαίνει μέσα από την βροχή. Νιώθω όμορφα, όχι γιατί έχω βρει τον άνθρωπο μου και θέλω να 'μαι πλάι του για μια ζωή, αλλά γιατί ανήκω σε μια ομάδα ανθρώπων που ο ρομαντισμός αν δεν πηγάζει, σίγουρα διατηρείται όπως η μυρωδιά των ανθών την άνοιξη.

Κρίμα που δεν μπορώ αυτό να το μεταφέρω και στους γύρω μου, να τους επηρεάσω έστω και λίγο, αλλά τα πιο σημαντικά "μαθήματα" δεν διδάσκονται, αλλά μαθαίνονται από σένα τον ίδιο!

(Αναδημοσίευση)

INCARNATED. Όταν θέλεις, μπορείς...!

Η φίλη μου και ηθοποίος, Εύα Μαρία Λεονάρδου, έφτιαξε το παρακάτω κινηματογραφικό τρέηλερ μόνο με 331 δολλάρια. Είχε έναν διευθυντή φωτογραφίας, μια ερασιτεχνική ψηφιακή κάμερα και τρία φώτα, χωρίς κανέναν άλλο κινηματογραφικό εξοπλισμό ή συνεργείο, μόνο με τη βοήθεια φίλων και συγγενών.

Έγραψε, σκηνοθέτησε, έκανε την παραγωγή και έπαιξε, για να συγκεντρώσει χρήματα για την αντίστοιχη ταινία μεγάλου μήκους.
Επίσης έκανε τα σκηνικά, τα κουστούμια, το μιξάζ ήχου και το χρωματισμό της εικόνας,... και όλα αυτά μόνη της.

Εκτός απ'όλα τα παραπάνω, έκανε και το μοντάζ! Και το καλύτερο από όλα; Δε είχε ξανακάνει ποτέ μοντάζ!

Απλά δείτε το! Είναι απίστευτο, τί κατόρθωσε μοναχή της.  Επίσης στο τρέϊλερ θα δείτε τον ηθοποιό Άλεξ Βίντοφ, τον πρωταγωνιστή δύο μεγάλων ταινιών του Χόλλυγουντ Act Of Valor  (Δεν έχει έρθει στην Ελλάδα ακόμα) και Η Νύχτα μας Ανήκει (με τους Χοακίν Φοίνιξ, Ρόμπερτ Ντιβάλ, Έβα Μέντες).

Εδώ μπορείτε να ακούσετε την συνέντευξη που έδωσε για τον ραδιοφωνικό σταθμό Ράδιο Κρήτη:

Μήπως είμαστε άξιοι της μοίρας μας;

Έτυχε πριν λίγο καιρό να ανοίξω μια πολιτική συζήτηση με ένα φίλο που καλώς κακώς βρίσκεται στο εξωτερικό. Αν και μικρότερος μου ηλικιακά είναι ίσως από τα λίγα άτομα με την οποία η πολιτική κουβέντα αποκτάει χρώμα, ίσως γιατί οι οπτικές μας γωνίες είναι τόσο διαφορετικές, ίσως γιατί ζούμε την ζωή μέσα από άλλες εμπειρίες σε τελείως διαφορετικές κοινωνίες.
Παρόλα αυτά ήταν ένα κίνητρο για μένα για να γράψω το παρακάτω κείμενο, ένα μείγμα των απόψεων μας που πιστεύω καλό θα έκανε παρά κακό, σε αυτό το χαοτικό κόσμο των ειδημόνων και των "αντικειμενικών" ιδεών.

Ελλάδα, από που να ξεκινήσεις και ποιο θέμα να πρώτο πιάσεις, μια χώρα που όχι μόνο η ιστορικής της κληρονομιά αλλά και η γεωγραφική της θέση, συμβολίζουν τόσα πράγματα, στο σταυροδρόμι ανατολής και δύσης, η Αυτοκράτειρα της Μεσογείου, η Πηγή πολιτισμού, έφτασε σήμερα να βρίσκεται στην ποιο άσχημη στροφή της περιόδου της ή μήπως τελικά δεν είναι η πρώτη στροφή;

Ιστορικός η Νεότερη Ελλάδα έχει ξαναπεράσει τα ίδια και χειρότερα, τόσο προ Βαλκανικών πολέμων, όσο και μετά Μικρασιατικής καταστροφής, έπειτα του Εμφυλίου για να μην πούμε ότι αυτή η χώρα από την στιγμή που απελευθερώθηκε βρέθηκε στα ξένα δάνεια.
 
Τι ήταν όμως αυτό που την βοήθησε να σταθεί στα πόδια της, οι πολίτες της ή ο κατάλληλος πολιτικός; Αν και η αλήθεια είναι ότι ο πολιτικός εκλέγεται από το κόσμο, γιατί όμως σήμερα σε αυτό το ατελείωτο κουβάρι προβλημάτων δεν υπάρχει άκρη; Γιατί η Ελλάδα της πλούσιας γεωργικής παραγωγής, των ατελείωτων φυσικών πόρων, του τουρισμού, των επιστημών που βγάζει, γυρνάει σαν το '50 στα Ευρωπαϊκά "αδέρφια" της και μάλιστα ζητιανεύει σε χώρες που πριν 20 χρόνια άνηκαν στο ξακουστό ανατολικό μπλοκ, γιατί η Ελλάδα του σχεδίου Μάρσαλ, των οικονομικών πακέτων βοηθείας, των ευρωπαϊκών χορηγήσεων, της δυνατής δραχμής του '70, να φτάνει 2011 με το ταμείο μείον;

Ποιος είναι ο υπαίτιος για αυτήν τη κατάσταση ο  πολιτικός που τα άρπαζε, ο πολίτης που τον ψήφιζε για να πάρει προαγωγή ή μια θέση στο δημόσιο τομέα; Ο πολίτης που έκανε τις κομπίνες με την σφραγίδα της ΕΕ που αντί να πουλάει - εξάγει την γεωργική του παραγωγή την έβλεπε να καταλήγει στα σκουπίδια για να παίρνει την επιδότηση, ο πολίτης που για να μπει στο ευρώ δέχτηκε δυο υποτιμήσεις της δραχμής, ο πολίτης που τον Φεβρουάριο του '96 είδε τα σύνορα του να μειώνονται ακούγοντας τον Μάρτιο το γνωστό "Ευχαριστώ την Αμερική" και το Σεπτέμβρη ξαναψήφισε το ίδιο κόμμα με τους ίδιους ανθρώπους, ο πολίτης που καθόταν στον καναπέ του στην Ολυμπιάδα του 2004 με το σουβλάκι στο χέρι χωρίς να νοιάζεται από που προήλθαν αυτά τα χρήματα;

Θα μου πείτε τι ψάχνεις βρε φίλε, αυτά είναι περασμένα ξεχασμένα, κάποτε με 2 Κολοκοτρωνέους, πήγαινες Μερσέντες, κέρναγες την κοπελιά που σου γυάλιζε, και σου μέναν χρήματα για να πας την επόμενη γήπεδο. Άλλες εποχές, άλλη η κατάσταση της οικονομίας τότε, άλλη η άξια των χρημάτων, ακόμα και η κοινωνία ήταν τόσο διαφορετική με του σήμερα που η πλειοψηφία κάθεται σε ένα καναπέ να βλέπει τα παπαγαλάκια της τηλεόρασης ή να αναλώνεται σε σκέψεις του ιντερνοτόκοσμου.

Όντως το σήμερα είναι τόσο διαφορετικό από το παρελθόν, ποιο δύσκολο να το συλλάβεις και να το παρακολουθήσεις, τόσες πολλές απόψεις ακούγονται που τελικά χάνεις την δικιά σου σκέψη.

Το ΔΝΤ, μπήκε σκληρά στην ζωής μας, μόνο στο άκουσμα του, θυμίζει την φυγή του διαβόλου από το λιβάνι, μέτρα, φορολογία, εκτατές εισφορές, πάγωμα μισθών, απολύσεις, μειώσεις συντάξεων, και ξανά μέτρα, με την ακρίβεια και την ανεργία σαν αποτέλεσμα.
Το ερώτημα είναι το ΔΝΤ; Πόσοι από μας έχουμε καθίσει να διαβάσουμε τι λέει το πρώτο χαρτί που υπογράφτηκε; Εκείνο το χαρτί που έλεγε για ένωση των τραπεζών, για ισοτιμία των δημόσιων μισθών, για ένωση των συνταξιοδοτικών ταμείων, για άνοιγμα ορισμένων επαγγελμάτων βάση πληθυσμιακής ανάγκης, για απλοποίηση του φορολογικού συστήματος, για οικονομικά κίνητρα προς τομείς που μπορούν να προσφέρουν, για αύξηση των εξαγόμενων προϊόντων ώστε να φτάσει τον αριθμό των εισαγόμενων. Ένα χαρτί που στην ουσία ήταν copy/paste πλάνων που ακολουθούν άλλα Ευρωπαϊκά κράτη με σκοπό να δημιουργήσει μια αρχή στο χάος που επικρατεί το κάναμε να είναι Μπαμπούλας, γιατί πολύ απλά ψηφίσαμε για άλλη μια φορά ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΙΔΙΑ.

Ας πούμε ότι όντως το ΔΝΤ είναι τέτοιο θηρίο, που θέλει όλα αυτά, η κυβέρνηση που φέραμε στην εξουσία γιατί δεν τα κάνει όλα αλλά παραμένει μόνο στο να "κουρεύει" τον κόσμο, γιατί τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ που μας έτρωγαν τα αφτιά με το ΔΝΤ σήμερα το βγάζουν λάδι; Μήπως τελικά δεν ήταν το ΔΝΤ που έφταιγε και φταίει, μήπως τα σκληρά μεσοπρόθεσμα που ήρθαν ήταν αποτέλεσμα της πολίτικης ανικανότητας που επικρατεί;
Αλήθεια που λέει το ΔΝΤ ότι οι ιδιωτικές τράπεζες πρέπει να παίρνουν κρατική βοήθεια (κάτι που γίνεται χρόνια); Καλό μας χώνεμα, μην μας βαρύνει στον ύπνο το ΔΝΤ.

Αγανακτισμένοι, μαζί σας και γω αγανακτισμένος, όλη μέρα στο πεζοδρόμιο για το μεροκάματο, δυο μισθοί να πηγαίνουν μόνο για τα έξοδα του σπιτιού, αλλά ΤΩΡΑ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ; Γιατί δεν αγανακτήσαμε όταν η Δημόσια Παιδεία άρχιζε να γίνεται ιδιωτική, γιατί δεν αγανακτήσαμε το '96 με τα Ίμια, γιατί δε αγανακτήσαμε με τα φακελάκια στους γιατρούς και τα ράντζα στα νοσοκομεία, γιατί δεν αγανακτήσαμε με το άνοιγμα των συνόρων το '93, γιατί δεν αγανακτήσαμε με τις δυο υποτιμήσεις της δραχμής το '97 και '98, γιατί δεν αγανακτήσαμε με την φούσκα του χρηματιστηρίου που τα χρήματα από τα ταμεία συντάξεως εξαφανίστηκαν, γιατί δεν αγανακτήσαμε όταν έκλειναν οι βιομηχανίες και βιοτεχνίες της Μακεδονίας και πηγαίναν στις γείτονες χώρες, γιατί δεν αγανακτήσαμε με τα Golden Boys, γιατί δεν αγανακτούμε τόσο χρόνια με τους προνομιακούς αρχισυνδικαλιστές, με την κατάντια των Ελληνικών πανεπιστημίων... τι έγινε σήμερα μας ήρθαν όλα αυτά στο μυαλό, όταν γινόντουσαν που ήμασταν; Σε άλλο κράτος ζούσαμε;

Οι Ευρωπαίοι, μας έχουν παρεξηγήσει αυτό είναι σίγουρο, αλλά ποιος από μας εάν δάνειζε σε ένα τρίτο πρόσωπο χωρίς να παίρνει δεκάρα πίσω δεν θα έμπαινε στο ίδιο τρυπάκι;;
Στην τελική είναι όλα θέμα χρήματος, δεν υπάρχει χώρα που να δίνει χρήματα άνευ απολαβής, δεν υπάρχει χώρα ή οργανισμός που να μην κοιτάει να κατοχυρώνει πρώτα τον εαυτό της.
Δυστυχώς η Ενωμένη Ευρώπη που ξεκίνησε σαν ιδέα και άρχιζε να παίρνει μορφή στο νέο αιώνα, πάει να καταλήξει να γίνει σαν την Κόζα Νόστρα που κυριαρχούσε στην Νέα Υόρκη το '30-'40, ίσως σε αυτό να φταίει ότι το παμπαλαιωμένο οικονομικό σύστημα που επικρατεί και το κρατάνε με μπαλώματα ώστε να βγουν ορισμένα κράτη κερδισμένα από αυτό. Παρόλα αυτά η ΕΕ είναι ένα όραμα και εάν η Ελλάδα στα τόσο χρόνια που παίζει το πιόνι αποφάσιζε να πάρει έναν ρόλο στην σκακιέρα της εξωτερικής πολιτικής σήμερα δεν ήταν σε αυτήν την κατάντια.

Έλληνες, τι να γράψεις για έναν λαό που έχει περάσει τα πάντα, τι να πεις όταν θεωρούμαστε από τους ποιο έξυπνους πληθυσμούς στην γη και τελικά κάνουμε τα ίδια και ίδια λάθη, που από την αρχαιότητα έως σήμερα δεν μπορεί να σκεφτεί σαν σύνολο αλλά ατομικά.
Μας αξίζουν ότι έχουμε στην πολίτικη σκηνή σήμερα γιατί δεν κοιτάγαμε όλη την εικόνα παρά μόνο τους εαυτούς μας, μας αξίζουν αυτοί οι ανίκανοι γιατί η ενασχόληση μας στα πολιτικά έγινε το ρουσφέτι, γιατί δε καθίσαμε να ενδιαφερθούμε πραγματικά για το μέλλον της χώρας μας, γιατί μονίμως κοιτάμε να βρούμε πως θα ξεφεύγουμε από τις ευθύνες μας, για την κρίση φταίει το ΔΝΤ, για τα παραθυράκια στους νόμους φταίει το κράτος, για τα ρουσφέτια - μίζες φταίνε οι πολιτικοί, για την ανεργία φταίνε οι ξένοι, για την παιδεία - υγεία φταίει το σύστημα... ΕΜΕΙΣ ΠΟΤΕ ΘΑ ΦΤΑΙΜΕ ΣΕ ΚΑΤΙ;; 

Πόσο παράξενο όμως, ο Έλληνας μπορεί να προκόβει στο εξωτερικό αλλά στο εσωτερικό τίποτα, η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της ή εμείς τρωγόμαστε μεταξύ μας;

Θα μπορούσα να γράψω και άλλα ιστορικός και μη, αλλά το νόημα θα είναι το ίδιο οι Έλληνες την τελευταία 30ετία κοιμόμαστε, απλά τυχαίνει σήμερα να βλέπουμε εφιάλτη, εάν δεν ξυπνήσουμε, εάν δεν κάτσουμε να σκεφτούμε δίχως τα ΜΜΕ από την μια και την προσωπική μας ανάγκη από την άλλη, εάν δεν αρχίσουμε να παίρνουμε ευθύνες της ψήφου μας τότε όλα αυτά που γίνονται δεν είναι παρά μόνο η αρχή και συνήθως το τέλος είναι είτε η διάλυση είτε η αποξένωση.

Όλα τα σχόλια είναι καλοδεχούμενα.

Κάτι τελευταίο, περί φυγής στο εξωτερικό, επειδή η σκιά της ανεργίας έχει πέσει για τα καλά στην Ψωροκώσταινα που λένε, δεν σημαίνει ότι ανεργία δεν επικρατεί και έξω, δεν είναι οι εποχές ίδιες όπως το '50-'60, εποχές που το Λονδίνο γινόταν οικονομικό κέντρο, τα εργοστάσια της Γερμανίας ζήταγαν ανθρώπινο δυναμικό, το δολάριο της Αμερικής ήταν ισχυρό κτλ.

Πολλά από τα κράτη του εξωτερικού βρίσκονται στην ίδια πορεία με την Ελλάδα και η ξενιτιά έχει ένα πολύ σκληρό πρόσωπο όταν την ζεις, οπότε πριν φύγετε άρον άρον ρίξτε μια δεύτερη σκέψη.